თბილისი:
მანჩესტერი:
31-12-2015, 20:00
ავტორი: RojoDiablo,
ნანახია: 5723,
კომენტარები: 3
ხალხის შეფასებისას
თავი VI
ხალხის შეფასებისას
სამსახურის ძიება

ბევრი ჩემი კოლეგა-მენეჯერისგან განსხვავებით და, რაც უფრო მნიშვნელოვანია, ბევრი ადამიანისგან გასხვავებით, რომლებთან ერთადაც შოტლანდიაში გავიზარდე, უმუშევრად დიდხანს ჯდომა არასდროს მიწევდა. შემიძლია, მხოლოდ წარმოვიდგინო, როგორ ინგრევა ცხოვრება ადამიანისა, რომელსაც ნაგავზე მოისვრიან. საბედნიეროდ, როცა ახალ გამოწვევას ვეძებდი, სამუშაო ადგილი უკვე მქონდა, მაგრამ ამას საუბრებისთვის არ მოვუმზადებივარ - მით უმეტეს, კარიერის დასაწყისში.

ათასობით საუბარი გამიმართავს, მაგრამ მხოლოდ პრესასთან. მთელი ჩემი ცხოვრების განმავლობაში რამდენიმე ინტერვიუ მქონდა დამსაქმებლებთან: შოტლანდიურ "ქუინზ პარკთან" 1974 წელს, "ვულვერჰემპტონთან" 82-ში და "ბარსელონასთან" 83-ში. "ქუინზ პარკის" მთავარი მწვრთნელის თანამდებობაზე ჩემი საუბარი საშინელება გამოდგა. საერთოდ არ ვიყავი მზად, არ ვიცოდი, ვის შევხვედროდი და, რა თქმა უნდა, არ მიფიქრია შეკითხვებზე, რომელსაც დამისვამდნენ, რომ არაფერი ვთქვა განხილვის თემებზე.

როცა მივედი, ვფიქრობდი, რომ მხოლოდ კლუბის წარმომადგენლებს გავესაუბრებოდი, მაგრამ გაკვირვებულმა აღმოვაჩინე დიდი კომისია, რომელიც ჩემს ყოფილ თანაგუნდელებსაც კი შეიცავდა. ოთახში 20 ადამიანი იყო. ვნერვიულობდი და არ ვიცოდი, როგორ მოვქცეულიყავი, საშინელება იყო. მთელი გასაუბრების განმავლობაში ჩემი და ჩემი კარიერის გამართლებას ვცდილობდი, ნაცვლად იმისა, რომ უბრალოდ ვყოფილიყავი ის, ვინც ვარ. როცა ოთახიდან გამოვედი, მივხვდი, რომ საკუთარ თავს ვადანაშაულებდი და იმედგაცრუებული ვიყავი. ადგილი დეივ მაკპერლანდს დაუთმეს, რომელიც მოგვიანებით "სელტიკში" ჯოკ სტეინის დამხმარე გახდა.

დროის სვლასთან ერთად აღმოვაჩინე, რომ გასაუბრებები ან სხვა კლუბის ხელმძღვანელებთან შეხვედრები ძალიან სამაგალითო იყო. მათ წარმოდგენა შემიქმნეს თითოეული ორგანიზაციის განვითარებისა და ვითარების შესახებ. "ვულჰერჰემპტონის" ხელმძღვანელობასთან შეხვედრა განსაცვიფრებელი იყო. ის ის იყო დავიჯერე, სამუშაოს მთავაზობდნენ, რომ მათ სამმართველო საბჭოს შევხვდი სასტუმროში. კითხვებს მისვამდნენ სერიიდან: "რას იზამდით, თუ გაიგებდით, რომ მოთამაშემ კლუბის ანგარიშიდან 5000 ფუნტი მოხსნა?" ჩემთვის ვიფიქრე: "მათ მწვრთნელი კი არა, ბუღალტერი სჭირდებათ" და აბერდინში დაბრუნებას მოუთმენლად ველოდი.

თითქმის იმავე დროს ირვინგ სკოლარს, "ტოტენჰემის" მაშინდელ მდივანს შევხვდი, რომელმაც "უაით ჰარტ ლეინზე" მთავარი მწვრთნელის თანამდებობა შემომთავაზა. მაშინ კლუბს მოქმედი მთავარი მწვრთნელი, კიტ ბერკინშოუ ჰყავდა. ქვეყნად არაფრის გულისთვის არ დავიკავებდი ვინმეს ადგილს, თუ ნებართვას არ მომცემდა ის, ვისაც ის ადრე ეჭირა.

მოგვიანებით მასიმო მორატას, მილანის "ინტერის" მფლობელს შევხვდი. ყველაფერი მაშინ მორჩა, როცა იმ ფეხბურთელების სია მაჩვენა, რომელთა შეძენასა და გაყიდვას აპირებდა და იმიტომაც, რომ კეტის ვერასდროს დავარწმუნებდი იტალიაში გადასვლაში.

რთულად წარმოსადგენია, მაგრამ სამსახური, რომელმაც აღიარება მომიტანა ("იუნაიტედი"), ყოველგვარი ოფიციალური გასაუბრების გარეშე შემომათავაზეს. ზოგიერთ კომპანიას შუძლია აიყვანოს კანდიდატი, რომელთანაც არც გასაუბრება გაუმართავთ და არც იცნობენ კარგად, მაგრამ ფეხბურთში ეს არ ამართლებს. როცა "იუნაიტედიდან" დამირეკეს, კლუბი პირველი დივიზიონის გასავარდნ ზონასა და კატასტროფის ზღვარზე იმყოფებოდა. უფრო ადრე "მანჩესტერ იუნაიტედის" ხელმძღვანელობასთან მხოლოდ მცირეხნიანი კავშირის გამოცდილება მქონდა, როცა 1984 წელს მათ გორდონ სტრაკანის, "აბერდინის" ნახევარმცველის შეძენაში დავეხმარე.

ამ შემთხვევისა და 1986 წლის მექსიკის მსოფლის ჩემპიონატის მსველობისას კიდესთან ბობი ჩარლტონთან საუბრის გარდა, სამუშაოს შესახებ არც ერთ მათგანთან არ მისაუბრია. მხოლოდ მაშინ განვიხილეთ თანამდებობის ფინანსური ასპექტები, როცა მათ ჩემი ცოლის სახლში შევხვდი, რომელიც გლაზგოსთან ახლოს ბიშომპრიგსში მდებარეობს. მათ უკვე გადაწყვიტეს, რომ მანჩესტერში ჩემი მიყვანა სურდათ. იმდენად ძლიერ მსურდა ეს სამსახური, რომ "ოლდ ტრაფორდზე" გადასვლას გაცილებით ნაკლები ხელფასის სანაცვლოდ დავთანხმდი, ვიდრე აბერდინში ვიღებდი.

მოგვიანებით, გასაუბრების გამართვის დიდი გამოცდილება მივიღე. როცა ვინმეს ვესაუბრები, მინდა ვიცოდე, რამდენად ამბიციურია ადამიანი და ამ სამუშაოს სხვა რამის მიღწევის საშუალებად ხომ არ მიიჩნევს. უნარებისა და ფეხბურთელის დონის გარდა, მისი მიზანდასახულობის დონის ხილვაც მსურს. ყოველთვის ვაფასებ კანდიდატის ენთუზიაზმს, საქმისადმი მის მიდგომას, თვალს თვალში ვუყრი. "იუნაიტედის" წარმატებულობის პროცესში ვამჩნევდი, რომ ზოგიერთი კანდიდატი ნერვიულობდა, როცა ჩემთან მოდიოდა. მათი ყურადღების სხვა რამეზე გადატანას ვცდილობდი, ამიტომ ფინჯან ჩაის ვთავაზობდი. უბრალოდ მინდოდა, იმდენად მოდუნებულიყვნენ, რომ შემეფასებინა, ვინ იყვნენ სინამდვილეში.

გასაუბრების დროს ხასიათის თვისებებს სხვადასხვა ხერხით ამოიცნობ - ხშირად, ეს მხოლოდ წვრილმანია, რომელიც განსხვავებას აჩვენებს. მაგალითად, ის, ვინც სწორად ზის და ოდნავ წინ იხრება, აჩვენებს, რომ სამუშაოს დაწყების სურვილით იწვის. ეს გაცილებით უკეთესია, ვიდრე სიამაყის, ზედმეტი თავდაჯერებისა თუ თანამდებობით დაინტერესების ჩვენება. ზოგიერთ ადამიანს გასაუბრების დროს შეკითხვის დასმა აშინებს. ეს სისულელეა. გასაუბრება ცალმხრივი მოძრაობის ქუჩა არ უნდა იყოს. უნდა იცოდეთ, რის შემოთავაზება შეუძლია თქვენს დამსაქმებელს. ხშირად ვიღებ დამატებით ინფორმაციებს კანდიდატებზე, ვუსმენ შეკითხვებს, რომელსაც მისვამს. ეს აჩვენებს, როგორ ფიქრობენ კანდიდატები, მათი გამოცდილებისა და მხედველობის ხარისხის შეგრძნების საშუალებას გაძლევს.

"იუნაიტედში" მუშაობის 26 წლის განმავლობაში, ყველაზე მნიშვნელოვანი გასაუბრებები, რომლებიც გამიმარავს, ჩემი დამხმარის თანამდებობაზე ჩამორთმეული ინტერვიუები იყო. "იუნაიტედში" შვიდი დამხმარე მყავდა - არჩი ნოქსი, ბრაიან კიდი, სტივ მაკლარენი, ჯიმ რაიანი, კარლუშ კეირუში, ვოლტერ სმიტი და მაიკ ფელაინი. 1998 წელს ბრაიან კიდის წასვლის შემდეგ ძიებას უფრო სერიოზულად მივუდექი, უფრო ფრთხილი გავხდი. რამდენიმე ადამიანს განვიხილავდით, მაგრამ დევიდ მოიესსა და სტივ მაკლარენზე შევჩერდით.

იმ დროს დევიდი 35 წლის გახლდათ და "პრესტონ ნორტ ენდს" ხელმძღვანელობდა. ჩემთან გასაუბრების პროცესში ძალიან დაძაბული ჩანდა, რაც სახეზე ეწერა. სტივ მაკლარენი კი დევიდის ანტონიმი გამოდგა. ღია, ცოცხალი და ენერგიით სავსე იყო. სტივი "ოქსფორდ იუნაიტედსა" და "დერბი ქაუნთიში" მუშაობდა, მოთამაშეებს იგი უყვარდათ. წიგნები და ფეხბურთის სახელმძღვანელო მეთოდიკის ვიდეოჩანაწარები იტაცებდა. იმ დროს სტივს უფრო დიდი გამოცდილება ჰქონდა მაღალ დივიზიონში მუშაობისა, ვიდრე დევიდს და სწორედ ამან იქონია გავლენა ჩემს გადაწყვეტილებაზე.

ყველაზე შთამბეჭდავი გასაუბრება, რომელიც ოდესმე ჩამიტარებია, კარლუშ კეირუშთან შედგა.

უცხოელ მწვრთნელს ვეძებდი, რომელსაც რამდენიმე ენაზე ლაპარაკი შეეძლო, რათა უცხოელ ფეხბურთელებთან მიმართებაში დაგვხმარებოდა. ენდი როქსბურგმა, შოტლანდიის ნაკრების ყოფილმა მწვრთნელმა კარლოშზე მიმითითა, რომელიც იმ დროს სამხრეთ აფრიკას წვრთნიდა. კვინტონ ფორჩუნი, რომელიც სამხრეთ აფრიკის ნაკრებისა და "იუნაიტედის" რიგებში თამაშობდა, ასევე გამოექომაგა კეირუშს. როცა კარლუში გასაუბრებაზე დავიბარე, ყველაფერი სწორად გააკეთა. მანამდე არასდროს შევხვედრივარ. ისე ეცვა, თითქოს დაქორწინებას აპირებდა. მისი მოქმედებიდან გამომდინარე კი ჩანდა, რომ ამ სამსახურით დაინტერესბული იყო. პირდაპირ მე მიყურებდა, მე კი ყოველთვის მნიშვნელოვნად მიმაჩნდა მხედველობითი კონტაქტის დამყარება, რადგან ადამიანი თავდაჯერებულობის კრიტერიუმია. კარლუშს კარგი იდეები ჰქონდა და სწორ შეკითხვებს სვამდა. გამოცდილი და მომზადებული იყო. ყოყმანის გარეშე ავიყვანე.

რენე მელენსტენმა "იუნაიტედში" მუშაობის სურვილი სხვაგვარად გამოავლინა. ყატარში მუშაობდა და დეივ მაკჰინესმა, "ტოტენჰემისა" და "დერბი ქაუნთის" დიდებულმა ფეხბურთელმა შემოგვთავაზა მისი თავი. 2001 წელს, როცა რენე ჩვენთან მოვიდა, რათა "იუნაიტედში" სამსახური დაეწყო, დაამტკიცა, რომ მისი ოსტატობის შეფასების საუკეთესო მეთოდი მოქმედებაში მისი დანახვა იყო. ამგვარად, სავარჯიშო მოედანზე გავედით, მან კი რამდენიმე ახალგაზრდა მოთამაშეს ტექნიკური ვარჯიშები ჩაუტარა. სწორედ ეს იქცა ყველაზე დამაჯერებელ არგუმენტად.

მოთამაშის უნარების შეფასება პირველივე დანახვით პროფესიონალი მწვრთნელის მაჩვენებელი არ არის. 16 წლის ცენტრალურ მცველთან საუბარი მის საფეხბურთო შესაძლებლობეზე ცოტა რამეს გეტყვით, თუმცა გუნდში მისი როლის შესახებ მცირედ წარმოდგენას შეგიქმნით. თავად მოთამაშის ასპარეზობა - ერთადერთი რეალური მეთოდია იმისა, რომ გაიგო, არის თუ არა მედგარი და აქვს თუ არა ხანგრძლივი ვადით განვითარების სურვილი. როცა ახალ ადამიანებს ხვდებით და ცდილობთ, მათი ყველაზე მნიშვნელოვანი უნარი შეაფასოთ, ხასიათის შემთხვევაში, მხოლოდ მკითხაობა თუ შეიძლება. ხანდახან მართალი აღმოჩნდები, ხან კი შეცდები. ხასიათის შემოწმების ერთადერთი რეალური შემოწმება წლების განმავლობაში მიმდინარეობს და აუცილებელია ფეხბურთელის ქცევაზე დაკვირვება, როცა რთული დრო აქვს ან წარუმატებლობის შემდეგ აღდგენას ცდილობს. საბოლოოდ მხოლოდ დრო განსჯის.

სოციალური ქსელი

ჩემი 11 შვილიშვილი სოციალური ქსელის უდიდესი გულშემტაკივარია მათ შორის, ვინც კი მინახავს. ყოველთვის შედიან Facebook-ზე, Instagram-ზე, Snapchat-სა თუ Twitter-ზე. არასდროს ვყოფილვარ სოცქსელების დიდი მოყვარული, მაგრამ ნამდვილად მჯერა იმის, რასაც ჩვენს დროში "სოციალურ ქსელს" უწოდებენ.

გადაწყვეტილების მიღება უფრო ადვილია, როცა საქმე გაქვს ადამიანთან, რომელსაც კარგად იცნობ. უფრო ადვილია მათი აზრების შეფასება, მათი განაჩენების განსჯა, ვიდრე უცნობი ადამიანების შენიშვნები. ჩემი დანიშნულების უმრავლესობა, როგორც მწვრთნელების, ისე მოთამაშეთა შეძენის, განპირობებული იყო მიმართულებებითა და არაფორმალურ წყაროების ხარჯზე შეფასებით, რომლებიც მრავალი წლის განმავლობაში ვითარდებოდა. ამას შეგნებულად არ ვაკეთებდი, არ ვცდილობდი, განკარგულებაში მყოლოდა ადამიანები, რომლებიც შემდეგ გამომადგებოდნენ. სოციალურ ქსელში კავშირის განვითარება დროს მოითხოვს. ასეთი კავშირების ნაწილი დრომ უნდა შეამოწმოს, ნაწილი - სხვა ადამიანებთან ურთიერთობამ, ნაწილი კი - იგივეობამ. მაგრამ ყველაფერი სახლიდან იწყება.

თქვენს კომპანიაში მყოფი ადამიანი თუ გრძნობს, რომ არის ნაწილი საზოგადოებისა, რომელიც მის ინტერესებს იზიარებს, თქვენი ერთგული იქნება. ეს ხშირად წვრილმანებში ჩანს. როცა 90-ანი წლების ბოლოს კარინგტონში ჩვენი სავარჯიშო ბაზის დაგეგმარებას ვახდენდით, არქიტექტორები და მდივანი ორ ცალკეულ სასადილოს გეგმავდნენ - ერთი მოთამაშეებისთვის, მეორე კი კლუბის პერსონალისთვის. ასე იყო ჩვენს ძველ სავარჯიშო ბაზაზე, "კლიფზეც", სადაც სასადილოში მხოლოდ მოთამაშეები და სამედიცინო პერსონალი დაიშვებოდნენ. მაგრამ ამას არ ვეთანხმებოდი. მინდოდა, რომ ყველა ერთად ყოფილიყო, რათა ახალგაზრდა ფეხბურთელებს პირველი გუნდის წევრებსა და დანარჩენ პერსონალთან საუბრისა და სადილის საშუალება ჰქონოდათ. ახალგაზრდა ფეხბურთელისთვის ძალიან სასარგებლოა რაიან გიგზთან საუბარი, პირველი გუნდის ფეხბურთელის დანახვა. ეს მისაბაძი მაგალითია და მიმართულებას გაძლევს, რომელსაც უნდა ესწრაფვოდე.

ხანდახან, როცა ცალკემჯდომ ახალგაზრდა ფეხბურთელს ვხედავდი, რომელიც მარტო სადილობდა, მასთან ვჯდებოდი. ყველაფერი უნდა გააკეთო იმისთვის, რომ ყველამ სახლში იგრძნოს თავი. ეს არ ნიშნავს, რომ ადამიანებთან ლმობიერი უნდა იყო, მაგრამ საჭიროა, მათ ერთი გუნდის წევრად აგრძნობინო თავი. აღფრთოვანებული ვიყავი იმით, რაც Marks & Spencer-ზე (ტანსაცმლის მწარმოებელი კომპანია) გავიგე - რამდენიმე ათწლეულის წინ, რთულ დროში, თანამშრომლები უფასო კვებით უზრუნველყო, რადგან მუშათა უმრავლესობა ფულის ეკონომიის მიზნით არ სადილობდა. ალბათ, უცნაურად მოგეჩვენებათ მწვრთნელი, რომელიც ახალ სავარჯიშო ბაზაზე სასადილოს განლაგების შესახებ კამათობს. მაგრამ, როცა ვფიქრობ გუნდურ სულისკვეთებაზე, რომელიც გუნდში დავაწესე და ასევე თანამშრომლებსა და ფეხბურთელებს შორის ურთიერთობის ჩამოყალიბებისთვის გავლილ გზაზე, ამ მცირედი ცვლილების მნიშვნელობას ვერ გადავაჭარბებ.

იყო, რა თქმა უნდა, უფრო ნათელი მაგალითებიც ქსელების მოქმედებისა. ყველაზე მეტად მახსენდება ის, თუ როგორ აღმოვაჩინეთ კრიშტიანუ რონალდუ. კარლუშ კეირუში მოზამბიკაში დაიბადა, პორტუგალიის მაშინდელ კოლონიაში და ხუთი წლის განმავლობაში იყო ჩემი ასისტენტი. "სპორტინგთან" შეთანხმების გაფორმებაში დამარწმუნა, რადგან ისინი ახალგაზრდულ ნიჭს შესანიშნავად ავითარებენ.

კეირუში მოგვწონდა, მის იდეაში რაციონალური ხედვა იყო, ამიტომ ლისაბონში ჩვენს მწვრთნელებს მონაცვლეობით ვგზავნიდით, რათა სხვა პირობებში გამოეცადათ თავი. 2001 წელს იქ გავგზავნეთ ჯიმი რაიანი, რომელმაც "იუნაიტედის" სამწვრთნელო შტაბში 21 წელი გაატარა. თავისი ხელმძღვანელობის პერიოდში ჯიმმა 16 წლის შემტევი შენიშნა, რომელიც "სპორტინგის" ახალგაზრდულ გუნდში თამაშობდა. ამ ახალგაზრდას კრიშტიანუ რონალდუ ერქვა.

"სპორტინგთან" გაფორმებული შეთანხმების ნაწილი ის იყო, რომ ახალი სტადიონის გახსნაში უნდა დავხმარებოდით და ამისთვის 2003 წლის აგვისტოში საჩვენებელი მატჩი უნდა ჩაგვეტარებინა. აშშ-ს საზაფხულო ტურნეს შემდეგ პირდაპირ პორტუგალიაში გავემგზავრეთ. სტადიონის გახსნამდე ერთი დღით ადრე ჟორჟე მენდეშმა, რონალდუს აგენტმა მისი კლიენტისადმი "არსენალისა" და "რეალის" მხრიდან ინტერესის შესახებ მომახსენა.

მენდეშის მხრიდან იდეალური "სატყუარა" იყო, რადგან მომდევნო დღეს რონალდუმ უბრალოდ დაუჯერებელი თამაში აჩვენა. შესვენების დროს ალბერტ მორგანს, ჩვენს კიტ-მენეჯერს ვთხოვე, პიტერ კენიონთან (მაშინ კლუბის დირექტორი იყო) მისულიყო და ეთქვა, რომ არსად გავფრინდებოდით, სანამ ამ ბიჭს არ გავიფორმებდით.

კრიშტიანუ, მენდეში, "სპორტინგის" დირექტორი და მე ერთ ოთახში შევიკრიბეთ, სატრანსფერო ღირებულება შეთანხმდა: 12,24 მლნ. ფუნტი. მანჩესტერისკენ ჩარტერული რეისი შევუკვეთეთ, რათა მომდევნო დღეს რონალდუ, მისი ადვოკატი, და, დედა და ჟორჟე მენდეში წაგვეყვანა. ასე რომ, კეირუშის მიერ შექმნილი ქსელის წყალობით რონალდუმ ჩვენთან 6 წელი გაატარა, სანამ თავისი ცხოვრების ოცნებას აისრულებდა. "რეალს" მსოფლიოს საუკეთესო ფეხბურთელისთვის 80 მლნ. ფუნტის გადახდა მოუხდა.

ყველაზე გამოცდილი ფეხბურთელები ჩვენი სკაუტური სისტემის წევრები იყვნენ. რაიან გიგზი, პოლ სქოულზი, გარი ნევილი და რიო ფერდინანდი ყოველთვის გამოთქვამდნენ აზრს სხვა მაღალი დონის გუნდში მოთამაშე ამა თუ იმ ფეხბურთელზე, რომელსაც ვარკვირდებოდით ან შეძენას ვუპირებდით. მათ ყველაფერი იცოდნენ "იუნაიტედში" მოსული ფეხბურთელის ვალდებულების შესახებ.

ჩვეულებრივ, ინგლისელი ფეხბურთელების შესახებ ზუსტი წარმოდგენა ჰქონდათ, ასე რომ, ყოველთვის ვეკითხებოდი, რას უნდა შევშინებოდი. ბიჭებს ყოველთვის ვეკითხებოდი, თუ ვის ხილვას ისურვებდნენ "იუნაიტედში" ინგლისის ნაკრებიდან. ამან იქამდე მიგვიყვანა, რომ 2006 წელს მაიკლ კერიკი შევიძინეთ "ტოტენჰემიდან".

ფეხბურთელებიც ძალიან ცდილობდნენ ახალგაზრდა ნიჭის პოვნას. რაიან გიგზი ხშირად მაძალებდა "კარდიფ სიტიდან" მისი თანამემამულის, აარონ რემზის შეძენას. აარონი მანჩესტერში მოვიყვანეთ, მაგრამ უკვე გვიანი იყო. დეივ ჯონსმა, უელსელთა მთავარმა მწვრთნელმა გვითხრა, რომ აარონს თავიდან ჩვენთან თამაში უნდოდა, მაგრამ შემდეგ არსენ ვენგერმა როგორღაც გადაარწმუნა და უთხრა, რომ მისი მომავალი "ემირეიტსზეა".

რამდენიმე წლის შემდეგ ვენგერზე შური ვიძიე - "ფულჰემის" ყოფილი მწვრთნელი, როი ჰოჯსონი "არსენალისთვის" კრის სმოლინგის წართმევაში დამეხმარა.

დიდი ქსელი მხოლოდ კლუბის ძირითად ფეხბურთელებს არ ეხება. ადვილია იმ პიროვნების დავიწყება, რომელმაც კლუბი დატოვა ან თავისი საუკეთესო წლები განვლო. შეიძლება იფიქრო, რომ ახლა უსარგებლონი არიან. სულაც არა. თუკი თვლიან, რომ კლუბი მათ შესაფერისად ექცევა, გონებაში თბილ მოგონებებს იტოვებენ, პატივს სცემენ წინა გუნდს და ყოველთვის მზად არიან მის დასახმარებლად. ვცდილობდით, "ბაიერნის" მაგალითით შთაგონებულებს ასეთი მიდგომა "იუნაიტედში" გამოგვეყენებინა.

90-ანი წლების შუაში მარტინ ედვარდსს "ბაიერნისგან" მაგალითის აღება და ჩვენი საუკეთესო ყოფილი ფეხბურთელების ნიჭის გამოყენება ვთხოვე. ისინი კლუბის ტრადიციებს იცნობდნენ, სრულყოფილებისკენ ჩვენს მისწრაფებას აფასებდნენ და საკმაოდ გავლენიანი და ავტორიტეტულები იყვნენ იმისთვის, რომ მისაბაძი მაგალითები გამხდარიყვნენ. გერმანელებს ეს ძალიან კარგად გამოსდიოდათ და დიდებული ფეხბურთელები წარმატებით მართავდნენ კლუბს.

ვერასდროს ვახერხებდი ამ იდეის სისწორეში მარტინის დარწმუნებას. მეტიც, დირექტორთა საბჭოს რეფორმირების მცდელობისას უფრო უნდობელი ხდებოდა. ჩემს წინადადებებს მხოლოდ სიტყვებით განიხილავდნენ, საქმით კი მხოლოდ იმას მივაღწიეთ, რომ "იუნაიტედის" ყოფილი ფეხბურთელები (უაითსაიდი, კრერანდი, მაკჰინესი) სადილებისა და ვახშმების დროს გულშემატკივართან ურთიერთობისთვის მოვიწვიეთ.

როცა აღმასრულებელი დირექტორის ადგილი დევიდ გილმა დაიკავა, კლუბში ყოფილი ფეხბურთელების მოწვევის იდეას დაეთანხმა, რადგან მასში შემოსავლის მიღების საშუალებას ხედავდა. მას შემდეგ გვყავს რამდენიმე ყოფილი ფეხბურთელი, რომლებიც კლუბს ფასდაუდებელ სარგებელს აძლევენ. მათ შორის განსაკუთრებით გამორჩეულია ბობი ჩარლტონი, რომელიც 1984 წლიდან დირექტორთა საბჭოს წევრია და რომლის რეკორდი "მანჩესტერ იუნაიტედში" ჩატარებული თამაშების მიხედვით რაიან გიგზმა მხოლოდ 35 წლის შემდეგ დაამხო.

არიან სხვებიც, რომლებიც ადრე კლუბში თამაშობდნენ, ახლა კი ელჩები არიან, რომლებიც თან დაგვყვებიან მგზავრობისას და აკეთებენ ყველაფერს იმისთვის, რომ სპონსორები დაკმაყოფილდნენ. ეს პირველ რიგში პეტერ შმეიხელს, ენდი კოულს, დუაით იორკს, ბრაიან რობსონს, დენის ლოუსა და უკვე პარკ ჯი სუნსაც ეხება. ამ ხალხს ძალიან ვაფასებთ, რადგან საქმეს გვიმსუბუქებენ და დირექტორთა საბჭოს სხვა წევრებს დავალებას უადვილებენ.

ალბათ, კლუბის წევრებთან კონტაქტის მხარდაჭერის ერთ-ერთი მთავარი უპირატესობა სამწვრთნელო შტაბში ყოფილი ფეხბურთელების შეყვანა გახლავთ. ეს შესანიშნავი მეთოდია შიდა კულტურისა და გამოცდილების მისაღებად გუნდში, სადაც გამარჯვების გემოც იციან და მისი მიღწევის ფასიც. მრავალი წლის განმავლობაში ჩვენთან მუშაობდნენ ისეთი ყოფილი ფეხბურთელები, როგორიც ბრაიან მაკკლეირი, ტონი უილანი, ჯიმ რაიანი, მაიკ ფელანი და პოლ მაკჰინესი არიან.

რაიან გიგზი ვან გაალის შესანიშნავი დამხმარეა, ნიკი ბატი სარეზერვო გუნდის გაწვრთნაში ეხმარება, პოლ სქოულზი კი ცოტა ხნით დაბრუნდა კლუბში, რათა გიგზს დახმარებოდა, როცა დროებითი მწვრთნელის მოვალეობას ასრულებდა. ყოველთვის ვცდილობდით ჩვენი ყოფილი ფეხბურთელების მხარდაჭერას. მაგალითად, როცა ბრაიან რობსონი "მიდლსბროს" მთავარი მწვრთნელის პოსტიდან გააძევეს და შესაფერისი სამსახური არ ჰქონდა, ჩემს შტაბში ვიხმე, რათა "იუნაიტედში" სასწავლო ვარჯიშებში დამხმარებოდა და არც სამწვრთნელო მუხტი დაეკარგა.

თუ დროსთან ერთად "იუნაიტედის" რომელიმე დიდი ფეხბურთელი საკმარის მმართველობით უნარსა და გამოცდილებას დააგროვებს იმისთვის, რომ "იუნაიტედი" მართოს, ჩემი მიზანი - "ბაიერნის" გამოცდილების გამეორება - მიღწეული იქნება.

ასევე მინდოდა მცოდნოდა, რამდენად ვრცელდებოდა ჩვენი შიდა საქმიანობა გულშემატკივარზე. უნდა გამეგო არა მარტო ის, რაც კლუბის გასახდელში ხდებოდა, არამედ ჩვენი დიდი ხნის გულშემატკივრების საერთო განწყობაც. ამისთვის გულშემატკივართა წრიდან სამი ახლობელი მყავდა - ნორმან უილიამსი, ჯიმ კენუეი და ბილ მაკგერი. მათ გუნდის ვარჯიშებზე ორშაბათობითა და პარასკევობით ვიწვევდი, რადგან ვიცოდი, რომ დაკვირვებულები იყვნენ და ამასთან ერთად, საკუთარ აზრს თავისთვის შეინახავდნენ და პრესას არ გაუმხელდნენ.

ვცდილობდი, ყოველთვის მაშინ გავსაუბრებოდი, როცა ფეხბურთელები ხურდებოდნენ და გაოცებული ვიყავი, რამდენად ერთგულებდნენ კლუბს. ნებისმიერ კლუბს ჰყავს გულშემატკივართა არმიაში ადამიანი, რომელიც უკმაყოფილო ან შეწუხებულია რამით. ასეთი ხერხით გულშემატკივართა განწყობას ვეცნობოდი. როცა 2011 წელს ჩემპიონობის რაოდენობით "ლივერპულს" გავუსწარით, ნორმან უილიამსმა ტრიუმფით სიხარული ფეხბურთელებთან ერთად გაიზიარა. უკვე 80 წლის იყო, "მანჩესტერ იუნაიტედი" მის ცხოვრებას წარმოადგენდა და ვგრძნობდი, რომ ამის შემდეგ მისი ცხოვრებისეული გზა დასრულებული იყო. იმ დღეს ფეხბურთელებს ხშირად ვუმეორებდი ფრაზას, რომელსაც მისგან ვისმენდით: "თქვენ ჩემი ცხოვრება შექმენით!" იმავე საღამოს გარდაიცვალა.

რაოდენ უცნაურიც არ უნდა იყოს, ჩვენს სისტემაში კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი ნაწილი არსებობს - ჩემი კოლეგები. როდესაც არ უნდა დამერეკა სხვა მწვრთნელისთვის, რათა მისი აზრი გამეგო ფეხბურთელზე, რომლის შეძენასაც ვაპირებდით, ყოველთვის გულწრფელ შეფასებას ვისმენდი. 1989 წელს ჯონ ლაიალს შევხვდი, რათა მისი აზრი გამეგო პოლ ინსის შესახებ, რომელსაც "ვესტ ჰემში" წვრთნიდა. საბოლოოდ, პოლმა "იუნაიტედში" 281, ინგლისის ნაკრებში კი 51 მატჩი ჩაატარა.

2010 წელს მარიო ბალოტელის, ნიჭიერი, მაგრამ საკმაოდ წინააღმდეგობრივი იტალიელი თავდამსხმელის შეძენას ვაპირებდი. მის შესახებ ყველაფრის გაგებას ვცდილობდი, ამიტომ რამდენიმე იტალიურ წყაროსა და ინფორმაციას ვიყენებდი, მიღებულიდან კი გავიგე, რომ დიდ რისკს ვწევდი. არ ვიცი, არსებობს თუ არა ასეთი ცხადი პროფესიონალური წარმოსახვა სხვა სფეროში, მაგრამ ჩემთვის აღმოჩენად ნამდვილად არ ქცეულა. ჩემი მხრივ, მე ყოველთვის ვცდილობ ამ ეთიკაზე დაყრდნობას, როცა სხვა მწვრთნელები ამა თუ იმ ფეხბურთელთან დაკავშირებით აზრს მეკითხებიან.

სხვა მწვრთნელები გარკვეული ფეხბურთელებისგან ჩემს დაშორებას ცდილობდნენ, მაგრამ პირიქით, უფრო მიბიძგებდნენ რაიმე გადაწყვეტილების მიღებისკენ. 1991 წელს დამატებით მცველს ვეძებდი, რადგან სტივ ბრიუსი ტრავმებს ხშირად იღებდა. გავიგეთ, რომ "ევერტონმა" ქპრ-ში მოთამაშე პოლ პარკერს მიმართა წინადადებით. მათ ყოფილ მწვრთნელს, ჯიმ სმიტს დავურეკე, რათა მისი აზრი გამეგო.

მისი პასუხი ცალსახა იყო: "შეიძინეთ. იგი სწრაფია, დაცვაში თამაში შეუძლია და ტრავმებს ადვილად იშუშებს. ნამდვილი როტვეილერია". სინამდვილეში, პარკერი "ევერტონში" გაემგზავრა, მაგრამ იმავე დღეს გადმოვიბირეთ "ოლდ ტრაფორდზე". მოედანზე გავიყვანე და გაოცებული იყო იმით, თუ როგორი აღფრთოვანებით ადევნებდნენ თვალს "იუნაიტედის" გულშემატკივრები გაზონის მორწყვას. პოლ პარკერმა იმავე დღეს გააფორმა ჩვენთან კონტრაქტი და "იუნაიტედში" 156 მატჩი ჩაატარა, მეტსაც ითამაშებდა, რომ არა მცირე ტრავმები.

ვცდილობდი, იმავე მეთოდით გადამეხადა, როცა ჩემი კოლეგა მირეკავდა მსგავსი კითხვებით ან ამა თუ იმ კლუბის წინადადებაზე ჩემი აზრის გაგება სურდა. ფეხბურთში საკმაოდ უცნაური სამწვრთნელო მეგობრობა არსებობს. შაბათ დღისით ან ოთხშაბათ ღამით ერთმანეთს შეიძლება მუშტები დავცხოთ, მაგრამ საუბრების დროს ვცდილობთ, მაქსიმალურად გამოვადგეთ ერთმანეთს. შესაძლოა, სწორედ ამ უცნაური ურთიერთობის ძალით ვართ მზად დახმარების ხელის გასაწვდენად რთულ მომენტებში. ეს შოტლანდიაში ვისწავლე და ყოველთვის ვცდილობდი, დადგენილ ტრადიციებს გავყოლოდი.

როცა ჯონ სტეინს ვურეკავდი და რომელიმე თამაშზე ბილეთის შოვნაში დახმარებას ვთხოვდი, ყოველთვის ასე მპასუხობდა: "თუ დაგეხმარები". დიდებული პასუხია. სხვისი გასაჭირი ადვილად გავიწყდება, მაგრამ თუ მათ დამახსოვრებას შეეცდებით, ძალიან დაგეხმარებათ. 1978 წელს, როცა "სენტ მირენს" ვწვრთნიდი, "კილმარნოკს" სათასო მატჩზე ვეთამაშებოდით. მომდევნო დილით, როცა სატელეფონო ზარი გავიგონე, დეპრესია ვიგრძენი.

ჯონ უოლესი, "რეინჯერსის" მწვრთნელი მირეკავდა, რათა მხარდაჭერა გამოეხატა. რამდენიმე ათეული წლის წინ, როცა ჟურნალისტმა დამირეკა და შემატყობინა, რომ კრის უაილდერს, "ოქსფორდ იუნაიტედის" მაშინდელ მწვრთნელს კლუბის პრეზიდენტთან პრობლემები შეექმნა, ჩემს წინ არ დამდგარა საკითხი, დავხმარებოდი თუ არა მას. კრისს ჩემი ტელეფონის ნომერი მივეცი და რამდენიმე მნიშვნელოვანი მომენტი განვიხილეთ. საკმაოდ ხშირად ვესაუბრებოდი სტივ ბრიუსს, ბოლო დროს კი ალან პარდიუს, შონ დაიჩსა და ნილ ლენონს.

ყოველთვის ვაფასებდი ამ არაფორმალურ ურთიერთობას, რომელსაც სიბრძნის შეძენა, კარგი იუმორით აღჭურვა და ურთიერთგაგება შეეძლო. ნებისმიერ მწვრთნელს შეუძლია რჩევა საკუთარ შტაბს სთხოვოს, მაგრამ მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილების მიღებისას მარტო რჩება. მესმის, რომ პრემიერ ლიგის მწვრთნელები მუდმივი გავლენის ქვეშ იმყოფებიან, ყველა დანარჩენი კი მას განუდგება ან იმიტომ, რომ ვადაგასულ პროდუქტად მიაჩნიათ, ან უბრალოდ დახმარება არ სურთ. ნებისმიერ შემთხვევაში, მოხარული ვარ, როცა ვეხმარები მათ, ვინც რთულ სიტუაციაში აღმოჩნდება.

დათხოვნა

სამსახურიდან ადამიანების დათხოვნა ფეხბურთის მაგალითზე არ უნდა ისწავლო. ეს პირველად 1967 წელს ვიგრძენი, როცა "რეინჯერსმა" მწვრთნელი, სკოტ საიმონი, თანამდებობიდან გაათავისუფლა, მიუხედავად იმისა, რომ იგი 13 წლის განმავლობაში წვრთნიდა გუნდს, 15 ტიტული მოიგო და დაუჯერებლად ლოიალური იყო.

ჯონ ლოურენსმა, კლუბის ელჩმა საიმონი 80 წლის ბუღალტერთან გაგზავნა, რომ მას გათავისუფლების შესახებ ეთქვა. ამის დაჯერება რთულია. მსგავსი რამ მოხდა ჩემი ნაცნობის, ჯონ ლიალემის შემთხვევაშიც, რომელმაც თავისი ცხოვრების 34 წელიწადი "ვესტ ჰემს" მწვრთნელისა და ფეხბურთელის რანგში მიუძღვნა. და რა მიიღო ჯილდოდ? როცა 1989 წლეს დაითხოვეს, მფლობელმა ერთგულებისთვის მადლობაც კი არ გადაუხადა. არ დამავიწყდება არც ის შემთხვევა, როცა "სელტიკის" ხელმძღვანელობამ  უღალატა ჯოკ სტეინს, რომელიც კლუბში 13 წელი მუშაობდა და მოიგო უეფა–ს ევროპის თასი, შოტლანდიის ჩემპიონატის 10–ჯერ, შოტლანდიის თასი 8–ჯერ და შოტლანდიის ლიგის თასი 6–ჯერ.

იმდროინდელ საუკეთესო შოტლანდიურ კლუბებს ინგლისური კლუბებისთვის დიდი წინააღმდეგობის გაწევა შეეძლოთ.

2011 წელს კარლო ანჩელოტი უხეშად გააგდო რომან აბრამოვიჩმა მას შემდეგ, რაც "ევერტონთან" დამარცხდა, მანამდე კი "იუნაიტედთან" წააგო და "ნიუკასლს" ფრე ეთამაშა. ერთი წლით ადრე კარლომ "ჩელსისთან" ერთად პრემიერ ლიგა da ინგლისის თასი მოიგო, რითაც მეხუთე მწვრთნელი გახდა, რომელმაც მსგავსი რამ შეძლო. კარლო მოწოდების სიმაღლეზე იყო, თავს აკონტროლებდა და აბრამოვიჩისთვის შეურაცხყოფა არ მიუყენებია. არ ვარ დარწმუნებული, რომ მეც ისევე შევიკავებდი თავს, მის ადგილას რომ ვყოფილიყავი.

საფეხბურთო მწვრთნელთა უმრავლესობას უცერემონიოდ და შეუბრალებლად ექცევიან. ზოგიერთი მფლობელი მათთვის ამის შეტყობინებასაც კი არ კადრულობს. ამის გასაკეთებლად ისინი სატელეფონო ზარს ან მოკლე შეტყობინებასაც კი იყენებენ, ხანდახან სხვა მომსახურეებს, მაგალითად ბუღალტერსაც იყენებენ ვერდიქტის შესატყობინებლად. დათხოვნის მიზეზი ხშირად სულელურია. ერთ–ერთი ჩემი ნაცნობი მწვრთნელი მხოლოდ იმის გამო გააგდეს, რომ ელჩის ცოლს მოთამაშეთა გასახდელ ოთახში შესვლა აუკრძალა. 2009 წელს "მანჩესტერ სიტიდან" მარკ ჰიუზის გაძევება მაშინ, როცა კლუბში გარდაქმნა მიმდინარეობდა, საუკეთესო მაგალითია იმ სიგიჟისა, რომელიც ყოველ კლუბში ყოველკვირა ხდება.

ყოველთვის მიჭირდა იმ ადამიანთან გამომშვიდობება, რომელიც მომწონდა. ვსაუბრობ გარი მაკშეინზე, რომელიც დაახლოებით 85 წლის იყო. "იუნაიტედში" 1950 წლიდან მუშაობდა ჯერ ფეხბურთელად, მერე სკაუტად, შემდეგ კი სტადიონის დიქტორად. ლეს კერშოუს, ჩვენს მთავარ სკაუტს თავისი "ბინძური საქმის" ჩემთვის შეტენვა უნდოდა, ამიტომ გარი სადილად და
ალექს ფერგიუსონო - ლიდერობა
3 კომენტარი
№1
ავტორი: ლუკა
31 დეკემბერი 2015 20:07
  • სიახლეები: 0
  • კომენტარები: 20
ვახხხხხხ am დდ
0
№2
ავტორი: GeorgeBest
1 იანვარი 2016 14:28
  • სიახლეები: 1224
  • კომენტარები: 12086
მოვლენა love

რამდენიმე წლის შემდეგ ვენგერზე შური ვიძიე - "ფულჰემის" ყოფილი მწვრთნელი, როი ჰოჯსონი "არსენალისთვის" კრის სმოლინგის წართმევაში დამეხმარა.


სმოლინგის შეძენა მერეც უნდოდა ვენგერს. ძალიან დიდ შეცდომას დაუშვებდნენ ეგ რო წასულიყო
0
№3
ავტორი: RojoDiablo
1 იანვარი 2016 17:59
  • სიახლეები: 6654
  • კომენტარები: 8646
ლუკა,
რა მოხდა?
0
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
If You Can't Support Us When We Lose, Don't Support Us When We Win
ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.

ავტორიზაცია

შემოგვიერთდი

მომდევნო მატჩები

21 თებერვალი 2018, 23:45
სევილია
იუნაიტედი
ჩემპიონთა ლიგა
25 თებერვალი 2018, 18:05
იუნაიტედი
ჩელსი
პრემიერ ლიგა
3 მარტი 2018, 19:00
კრისტალ პალასი
იუნაიტედი
პრემიერ ლიგა
სევილია21 თებერვალი
ჩელსი25 თებერვალი
კრისტალ პალასი3 მარტი

წინა მატჩები

17 თებერვალი 2018, 21:30
ჰადერსფილდი0
იუნაიტედი2
ინგლისის თასი
11 თებერვალი 2018, 18:15
ნიუკასლი1
იუნაიტედი0
პრემიერ ლიგა
3 თებერვალი 2018, 19:00
იუნაიტედი2
ჰადერსფილდი0
პრემიერ ლიგა
ჰადერსფილდი17 თებერვალი
ნიუკასლი11 თებერვალი
ჰადერსფილდი3 თებერვალი

მატჩის საუკეთესო

რომელუ ლუკაკუ
9
რომელუ ლუკაკუ

პრემიერ ლიგა

ჩამოშლა

წიგნები

ყველა უფლება დაცულია

© MANUTD.GE 2012

Top